آدما دوست دارن از شرایط جدیدم بدونن. منم کلا ادم حرف بزنی نیستم!! درنتیجه به همههه جوابایی که دوست دارن بشنون رو میدم! هیچ ابتکاری از اینکه سعی کنم جمله خودم رو براساس شرایط خودم بگم ندارم. اینجوری سخن کوتاه میشه و ایده ال من! :))

مثلا از قبل از عقد به ما میگفتن ایشالله بچه. منم میخندیدم یا میگفتم ایشالله. جای اینکه بگم اووووو زووده. چه خبره. بعد اونا بگن نههه زود نیس بچه بیار مشغول شین. بعد من ناراحت بشم. بعد همه ی جملات کلیشه ای بعدش

و الی ماشالله مثال های فراوون دیگه