صبح ها وقتی خورشید درمی آید، متولد بشویم

یه نقطه‌ای هست که باید بپری، ریسک کنی، بری تو دل ابهام. جدا بشی از نقطه امنت. وقتی این کارو کنی ممکنه اولش سقوط کنی، هوا نامساعد بشه، ارتفاعت با زمین کم بشه از ترس و ابهام سکته کنی ولی یهو باد موافق میشه هوا صاف میشه، تو چیزی برای از دست دادن نداری درنتیجه همه ی علم و تجربت و رو جمع میکنی برای بال زدن. یه لحظه به خودت میای میبینی داری پرواز میکنی بدون کمترین بال زدن. باد میخوره تو صورتت و لذت میبری.

مساله پیدا کردن اون نقطه پریدن هست، اینکه اینقد به خودت مطمئن باشی که درست بپری

میام بقیش رو مینویسم